Wzrost minimalnego wynagrodzenia

Od 1 stycznia, jak każdego roku, wzrosło minimalne wynagrodzenie za pracę. Aktualnie wynosi ono 3010 zł brutto. To 210 zł brutto więcej niż w 2021 r. Dla pracodawców oznacza to konieczność podwyżki minimalnego wynagrodzenia, ale również wzrost świadczeń obliczanych na jego podstawie. Nie zapominajmy, że minimalne wynagrodzenie dotyczy również współpracowników. Aktualna minimalna stawka godzinowa przy umowie zlecenia wynosi 19,70 zł brutto.

Zasiłki chorobowe

Deloiite wskazuje na fakt, że czeka nas rewolucja i zakończenie praktyki wielokrotnego rozpoczynania kolejnych okresów zasiłkowych. Dotychczas często wystarczył jeden dzień przerwy w chorobie, aby okres zasiłkowy rozpoczął się na nowo i w ten sposób zwolnienia chorobowe były liczone w latach.
Od 1 stycznia 2022 r. wszystkie okresy niezdolności do pracy będą wliczane do jednego okresu zasiłkowego. Znaczenia nie ma już rodzaj choroby.

Poza tym skrócono okres pobierania zasiłku chorobowego po ustaniu zatrudnienia do 91 dni (z wyjątkiem m.in. ciąży). Natomiast długość okresu zasiłkowego przysługującego w okresie ubezpieczenia nadal wynosi 182 dni. Podwyższono wysokość zasiłku chorobowego za pobyt w szpitalu z 70% do 80% podstawy wymiaru zasiłku.

Ułatwiono korzystanie z zasiłku osobom samozatrudnionym. Dotychczas wystarczał jeden dzień opóźnienia w zapłacie składek na ubezpieczenie chorobowe i przedsiębiorca tracił ubezpieczenie. Teraz, przedsiębiorca skorzysta z zasiłku, jeżeli spłaci zadłużenie – ma na to  6 miesięcy.

Regulacje dotyczące COVID-19 w zakładzie pracy

27 stycznia br. do Sejmu trafił nowy poselski projekt ustawy o szczególnych rozwiązaniach dotyczących ochrony życia i zdrowia obywateli w okresie pandemii COVID-19. Projekt przewiduje, rozwiązania umożliwiające pracownikom wykonywania nieodpłatnych testów na obecność wirusa SARS-CoV-2, jak i pozwalające pracodawcom żądać od pracowników (oraz osób na umowach cywilnoprawnych) okazania wyniku takiego testu raz w tygodniu. Koszty testów ma pokrywać Fundusz Przeciwdziałania COVID-19.

Projekt ustawy przewiduje możliwość ubiegania się o odszkodowanie z tytułu zarażenia wirusem SARS-CoV-2 w pracy. Pracownik, który ma podejrzenia, że zaraził się koronawirusem w miejscu wyznaczonym do wykonywania pracy będzie mógł żądać od pracodawcy wszczęcie postępowania wyjaśniającego.

Źródło: Deloitte
Fot. Dylan Gillis/Unsplash

Artykuł Prawo pracy: jakie nowości w 2022 roku? pochodzi z serwisu Fitness Biznes - Portal B2B branży fitness.

Epidemia koronawirusa rozprzestrzenia się, co wpływa na podejmowanie decyzji o odwoływaniu wielu imprez. W najbliższym czasie na pewno nie dojdą do skutku różnego rodzaju festiwale, koncerty czy też wydarzenia sportowe. Jak wpłynie to na kwestie związane z ubezpieczeniami?

Umowy ubezpieczenia

Umowy ubezpieczenia zawierają zazwyczaj klauzulę związaną z wystąpienie siły wyższej. Termin ten nie posiada jednej definicji legalnej i można interpretować go na wiele sposobów. Użycie go w umowach powoduje spory między ubezpieczycielem a ubezpieczonym. W obecnej sytuacji problem ten cały czas pozostanie niezwykle aktualny i trudny do rozstrzygnięcia. Pojawia się bowiem pytanie czy ubezpieczyciel będzie zobowiązany do wypłacenia odszkodowania wymienionym wcześniej organizatorom imprez w związku z ich odwołaniem spowodowanym epidemią koronawirusa?

Siła wyższa

Pojęcie siły wyższej pojawia się kilkukrotnie w kodeksie cywilnym, ale tak jak zostało już wspomniane, nie ma ono definicji legalnej. W związku z tym pojęcie to w głównej mierze zostało ukształtowane przez doktrynę oraz orzecznictwo. Najczęściej przyjmuje się, że siła wyższa jest to zdarzenie zewnętrzne, niemożliwe do przewidzenia i niemożliwe do zapobieżenia. Wymienione przesłanki wymienia i precyzuje wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2002 roku o sygn. IV CKN 629/00 „siła wyższa musi być zdarzeniem zewnętrznym w stosunku do powołującego się na nią podmiotu.

Stan określany w ten sposób powinien istnieć obiektywnie, a więc musi być widoczny i sprawdzalny dla nieuprzedzonego obserwatora; nie może być np. wytworem wyobraźni. Odnośnie do natężenia wpływu tego zdarzenia na działanie lub zaniechanie przeważa tzw. teoria obiektywna nie dopuszczająca, aby miarodajna była wyłącznie ocena podmiotu powołującego się na siłę wyższą. Jednak stosowanie tej teorii musi odbywać się z uwzględnieniem okoliczności ocenianych indywidualnie dla danego przypadku, zatem ocena powinna być dokonywana „z zewnątrz”, ale przy uwzględnieniu konkretnej sytuacji ocenianego.” Oczywiście należy pamiętać także, że strony zawierające umowę mogą dowolnie ukształtować punkt związany z siłą wyższą. Oznacza to, że znaczenie tego pojęcia można rozszerzać lub zawężać. Wówczas każdą umowę należy analizować i interpretować indywidualnie.

Ubezpieczyciel i ubezpieczony

Ubezpieczyciele z pewnością będą starali się wykazać, że epidemia koronawirusa nie może zostać zakwalifikowana jako siła wyższa i związku z tym, gdy jakieś wydarzenie zostało odwołane, to organizator nie otrzyma odszkodowania. Z kolei ubezpieczony będzie musiał wykazać, iż epidemia spełnia wszystkie przesłanki i należy ją zakwalifikować jako siłę wyższą.

Kluczowym pytaniem jest, czy panującą epidemię będzie można uznać za działanie siły wyższej. Oczywiście sprawy o takim zakresie Sądy jeszcze nie miały okazji rozważać, jednak można przyjrzeć się innym sprawom, które poruszały omawianą problematykę. Najczęściej spotykanymi zdarzeniami związanymi z silą wyższą jest oddziaływanie sił przyrody. Mogą to być np. powodzie, trzęsienia ziemi czy huragany. Sąd Najwyższy potwierdzał to w wielu swoich wyrokach, jak m.in. w tych z dnia 26 czerwca 1980 roku o syg. II CR 164/80; z dnia 11 lutego 1997 roku o syg. II CKN 78/96 czy też z dnia z dnia 16 stycznia 2002 roku o syg. IV CKN 629/00. Należy jednak pamiętać, że nie każdy przypadek takich zjawisk obligatoryjnie można uznać za działanie siły wyższej. Co do zasady wydaje się, że epidemie mogą spełnić wymagane przesłanki, jednak z pewnością nie będzie to łatwy do wykazania proces.

Reasumując
Na ten moment sytuacja jest dynamiczna i trudno przewidzieć, jak rozwinie się w najbliższym czasie. Problemy na linii ubezpieczyciele – ubezpieczeni będzie niezwykle aktualny. Z pewnością wokół opisanego tematu czeka nas sporo kontrowersji i pojawi się wiele różnych interpretacji, a dużo spraw rozstrzygniętych zostanie dopiero na drodze sądowej.

Autorem tekstu jest Maciej Broniecki, radca prawny, specjalista z zakresu prawa gospodarczego, cywilnego, rodzinnego i podatkowego.

Treści z dziedziny prawa dostarcza prawosportowe.pl współpracujące z Kancelarią Radcy Prawnego Tomasza Dauermana.

Ilustracja: mohamed Hassan/Pixabay

Artykuł Ubezpieczenie imprezy a epidemia pochodzi z serwisu Fitness Biznes - Portal B2B branży fitness.

W takim przypadku należy sięgnąć do orzecznictwa sądów powszechnych oraz Sądu Najwyższego. W praktyce sądowej odróżniane są wyraźnie pojęcia – parafy oraz podpisu. W opinii sądów parafa to skrót imienia i nazwiska, najczęściej dwuliterowy, a czasami nawet jednoliterowy. Sądy wyraźnie zaznaczają, że taki symbol graficzny nie może służyć do indentyfikacji osoby podpisującej (tzn. w niektórych przypadkach mogłaby wystąpić taka możliwość, ale w większości przypadków parafa nie będzie miała właściwości pozwalających na wskazanie indywidualnych cech osoby który dany znak kreśliła). W związku z tym sądy zachowawczo stwierdzają, że parafa nie może zastąpić podpisu.

Sądy zaznaczają natomiast, że pożądanym stanem byłoby podpisanie się własnoręcznie i wyraźnie imieniem i nazwiskiem. Takie stwierdzenie w kontekście wcześniejszych rozważań wystarcza do zauważenia problemu, że pomiędzy wyraźnym podpisaniem się imieniem i nazwiskiem, a dwuliterową parafą znajduje się całe spektrum innych przypadków wymagających analizy. Zasadniczo można stwierdzić, że sądy dopuszczają podpis samym nazwiskiem. Tym bardziej za dopuszczalne należy uznać kombinacje takie jak nazwisko z pierwszą literą imienia oraz nazwisko z częścią imienia. Podpisanie się samym nazwiskiem, również może mieć różne formy. Otóż, podpis może być niewyraźny, niepełny albo niewyraźny i niepełny. Taką formę podpisu również często uznaje się za ważny podpis. Przykładem mogą być znane z obrotu prawnego podpisy, w których początek nazwiska jest całkiem wyraźny, ale z czasem zamienia się w niewyraźny szlaczek. Taki podpis z pominięciem końcówki nazwiska lub z pominięciem części liter, może być uznany za ważny podpis jeśli oddaje indywidualne cechy piszącego, jeśli można uznać że piszący chciał podpisać się pełnym imieniem i nazwiskiem oraz gdy takiej formy podpisu stale używa (wyrok SN z dnia 27 kwietnia 2016 r., II CSK 518/15) .

Na podstawie powyższych rozważań, można wysnuć kilka wniosków. Po pierwsze, nie wolno zastępować podpisu parafą/parafami. Po drugie, najlepszą formą podpisu jest własnoręczny, wyraźny podpis pełnym imieniem i nazwiskiem. Po trzecie, sądy uznają czasami za ważny podpis taki, który nie zawiera pełnego nazwiska. Jednak w takich sytuacjach należy wykazać, że taka forma podpisu wystarczająco wskazuje na indywidualne cechy podpisującego, a także że podpisujący chciał podpisać się pełnym nazwiskiem oraz że piszący zazwyczaj używa takiej formy podpisu.

Autorem tekstu jest Bartłomiej Szozda, aplikant radcowski, specjalista z zakresu prawa gospodarczego.

Treści do rubryki PRAWO W KLUBIE dostarcza prawosportowe.pl współpracujące z Kancelarią Radcy Prawnego Tomasza Dauermana.

Ilustracja: Free-Photos/ Pixaby

Artykuł Czy można podpisać się parafą? pochodzi z serwisu Fitness Biznes - Portal B2B branży fitness.

Zgodnie z art. 23 kodeksu cywilnego dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska – pozostają pod ochroną prawa cywilnego. Katalog ten jest otwarty i zmienia się wraz ze zmianami stosunków społecznych. Ocena czy w danej sytuacji doszło do naruszenia dóbr osobistych, następuje w oparciu o kryteria obiektywne. Oznacza to, że ocena ta musi być, i w praktyce orzeczniczej jest, dokonywana na tle konkretnego stanu faktycznego. W przypadku skierowania roszczeń na drogę sądową to Sąd w świetle konkretnego stanu faktycznego ocenia – stosując kryteria obiektywne – czy doszło do naruszenia dobra osobistego i czy zachodzą przesłanki do zastosowania któregoś ze środków ochrony przewidzianych w art. 24 KC bądź też w innych przepisach.

Przepis art. 24 § 1 kodeksu cywilnego wskazuje natomiast środki ochrony, a więc sankcje przewidziane na wypadek naruszenia dóbr osobistych. Zgodnie z jego brzmieniem „ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jej skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny”. Zasady te określa art. 448 kodeksu cywilnego, który stanowi, że „w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia”.

Jeżeli wskutek naruszenia dobra osobistego została wyrządzona szkoda majątkowa, poszkodowany może żądać jej naprawienia na zasadach ogólnych. Z powyższych przepisów wynika jednoznacznie, że ochrona dóbr osobistych przysługuje przed działaniem bezprawnym. Bezprawność natomiast należy rozumieć jako działanie sprzeczne z normami prawnymi, a nawet porządkiem prawnym oraz zasadami współżycia społecznego.

Autorem tekstu jest Agnieszka Trzaska, adwokat.

Treści do rubryki PRAWO W KLUBIE dostarcza prawosportowe.pl współpracujące z Kancelarią Radcy Prawnego Tomasza Dauermana.

Ilustracja: geralt/ Pixaby

Artykuł Konsekwencje naruszenia dóbr osobistych pochodzi z serwisu Fitness Biznes - Portal B2B branży fitness.

W orzecznictwie Krajowej Izby Odwoławczej, która nie raz na wokandzie spotyka się z zarzutem naruszenia równowagi konkurencyjnej przyjmuje się wręcz, że opisane w w/w ustawie działania „polegające na przyjęciu wartości dla poszczególnych zadań, z pominięciem realności ponoszonych kosztów stanowi działanie sprzeczne z dobrymi obyczajami. Uczciwe konkurowanie przedsiębiorców ma opierać się na elemencie rywalizacji cenowej i jakościowej.” (por. wyr. KIO z 3 grudnia 2015 r., KIO 2553/15, źródło: Legalis).

Ustawodawca tworzy regulacje, które mają przeciwdziałać zjawisku stosowania przez przedsiębiorców cen dumpingowych, m. in. zawierając w w/w ustawie o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji stosowne narzędzia cywilne (m. in. żądanie zaniechania bądź usunięcia niedozwolonych działań, czy nawet żądanie naprawienia wyrządzonej szkody). Są to jednak rozwiązana następcze, które mają raczej na celu niwelowanie powstałego już naruszenia.

Aby zapobiegać skutkom, prawodawca wprowadził do ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo Zamówień Publicznych (tj. z dnia 20 lipca 2017 r., Dz.U. z 2017 r. poz. 1579) zasadę, że „Zamawiający przygotowuje i przeprowadza postępowanie o udzielenie zamówienia w sposób zapewniający zachowanie uczciwej konkurencji i równe traktowanie wykonawców oraz zgodnie z zasadami proporcjonalności i przejrzystości.” (tak art. 7 ust. 1 ustawy). Aby ta norma nie pozostała blankietowa ustawa wprowadza również regułę, która stanowi, że „Zamawiający odrzuca ofertę, jeżeli jej złożenie stanowi czyn nieuczciwej konkurencji w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (lub) zawiera rażąco niską cenę lub koszt w stosunku do przedmiotu zamówienia.” (tak art. 89 ust. 1 pkt 3 i 4 w/w ustawy).

Te dwie sytuacje, tj. okoliczność czynu nieuczciwej konkurencji i rażąco niskiej ceny mogą oczywiście występować rozłącznie i samodzielnie, ale już samo w sobie stwierdzenie tej drugiej okoliczności może być przesłanką do udowodnienia tej pierwszej. Jak wskazuje się bowiem w orzecznictwie KIO „rażąco niska cena to taka, która jest nierealistyczna, niewiarygodna w kontekście aktualnej sytuacji rynkowej. Nie wystarczy więc, aby cena zasadniczo odbiegała od wartości zamówienia lub średniej arytmetycznej cen pozostałych ofert złożonych w postępowaniu. Istotne, aby była to cena taka, że przy zachowaniu reguł rynkowych wykonanie umowy przez wykonawcę byłoby nieopłacalne. Musi to być cena rażąco niska w stosunku do konkretnego przedmiotu zamówienia, uwzględniającego specyfikę rynku.” (tak w KIO w wyroku z dnia 7 grudnia 2017 r., sygn. KIO 2473/17, źródło: Legalis).

Udowodnienie przez przedsiębiorcę, że jego konkurent zastosował cenę rażąco niską może być znacznie utrudnione, bowiem jej składniki mogą np. stanowić tajemnicę przedsiębiorstwa. W takiej sytuacji wykazanie tego zarzutu może się okazać wręcz niemożliwe. Z tego względu ustawodawca w PZP wskazał, aż dwa tożsame przepisy, które stanowią, że „Ciężar dowodu, że oferta nie zawiera rażąco niskiej ceny, spoczywa na wykonawcy, który ją złożył, jeżeli jest stroną albo uczestnikiem postępowania odwoławczego (albo) na zamawiającym, jeżeli wykonawca, który złożył ofertę, nie jest uczestnikiem postępowania.” (tak art. 190 ust. 1a w/w ustawy i odpowiednio art. 198ea w/w ustawy).

Oceniając ten przepis pod kątem kontradyktoryjności postępowania dowodowego KIO w jednym z orzeczeń stwierdziła, że „każdy wykonawca, który złożył ofertę w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego, w przypadku zakwestionowania, przez innego wykonawcę, ceny ofertowej pod kątem rażąco niskiej ceny, zobowiązany jest na etapie postępowania odwoławczego udowodnić, że jego oferta nie zawiera rażąco niskiej ceny (dowód pozytywny). Z przepisu powyższego nie wynika natomiast, czy kwestionowanie oferty pod kątem rażąco niskiej ceny, może nastąpić tylko w przypadku, gdy zamawiający zwracał się z wnioskiem do wykonawcy o udzielenie wyjaśnień, w tym złożenie dowodów (w trybie art. 90 ust. 1 ustawy Prawo zamówień publicznych ), czy też z wyłączeniem tego trybu. Dlatego też należy przyjąć, że ustawodawca przewidział możliwość podnoszenia zarzutów do oferty, w zakresie rażąco niskiej ceny, zarówno w przypadku, gdy zamawiający zwracał się w wnioskiem o wyjaśnienie tej kwestii, czy też czynności tej nie dokonywał.” (tak w wyroku KIO z dnia 11 sierpnia 2015 r., sygn. KIO 1651/15, źródło: Legalis).

Oczywistym jest, że postępowanie przed KIO, jak każde postępowanie ma charakter kontradyktoryjny, a więc również przedsiębiorca podnoszący zarzut rażąco niskiej ceny musi dawać dowody na okoliczności przez siebie podnoszone, ale pojawia się tu pytanie, czy dla obalenia zarzutu rażąco niskiej ceny wystarczające jest wykazanie, że odwołujący nie udowodnił tego faktu?

Takiej tezie przeczy językowa treść przepisów zawartych w art. 190 ust. 1a w/w ustawy i odpowiednio art. 198ea w/w ustawy. Niemniej w orzecznictwie KIO można się spotkać z rozstrzygnięciami, gdzie Izba przerzuciła ciężar dowodu wykazania rażąco niskiej ceny na odwołującego, pomijając w analizie zarzutów ustawowy nakaz wykazania przez zamawiającego lub wykonawcę, że cena nie ma charakteru rażąco niskiego (tak np. wyrok KIO z dnia 28 sierpnia 2018 r., sygn. KIO 1636/18, niepubl.). Od takich niekorzystnych z punktu widzenia równowagi konkurencyjnej rozstrzygnięć przysługuje oczywiście skarga do sądu powszechnego, ale z uwagi na wysokość wpisów w postępowaniach prowadzonych w trybie PZP jest to często bariera nie do przejścia.

Autorem tekstu jest Maciej Broniecki, radca prawny.

Treści do rubryki PRAWO W KLUBIE dostarcza prawosportowe.pl współpracujące z Kancelarią Radcy Prawnego Tomasza Dauermana.

Ilustracja: Mediamodifier/ Pixaby

Artykuł Rażąco niska cena a czyn nieuczciwej konkurencji pochodzi z serwisu Fitness Biznes - Portal B2B branży fitness.

Wytyczne dotyczące stacjonarnego sprzętu treningowego zostały zawarte w wieloczęściowej normie PN-EN ISO 20957-1:2014-02 jest ona systematycznie nowelizowana przez Komitet Techniczny 2 ds. Sportu i Rekreacji.

W normie podano wymagania bezpieczeństwa dotyczące stosowania stacjonarnego sprzętu treningowego. W przypadku sprzętu, dla którego opracowano normę szczegółową, zaleca się także stosowanie wymagań normy ogólnej. Zaleca się także zachowanie szczególnej ostrożności w przypadku stosowania tylko normy ogólnej w odniesieniu do sprzętu, dla którego nie publikowano jeszcze normy szczegółowej. Stacjonarny sprzęt treningowy to urządzenia, które nie są przemieszczane podczas użytkowania i które albo stoją na podłodze, albo są przymocowane do ściany, sufi tu lub zamocowane do innej konstrukcji. Stacjonarny sprzęt treningowy klasyfikowany jest według klas dokładności: wysoka, średnia i minimalna oraz klas użytkowania. A oto klasyfikacja norm:

– PN-EN 16630:2015-06 – Wyposażenie siłowni plenerowych zainstalowane na stałe — Wymagania bezpieczeństwa i metody badań

– PN-EN ISO 20957-1:2014-02 Stacjonarny sprzęt treningowy – Część 1: Ogólne wymagania bezpieczeństwa i metody badań

– PN-EN 957-1:2006 Stacjonarny sprzęt treningowy – Część 1: Ogólne wymagania bezpieczeństwa i metody badań

– PN-EN 957-2:2005 Stacjonarny sprzęt treningowy – Część 2: Sprzęt do treningu siłowego oraz dodatkowe szczególne wymagania bezpieczeństwa i metody badań

– PN-EN 957-4:2007+A1:2010 Stacjonarny sprzęt treningowy – Część 4: Ławy do ćwiczeń siłowych, dodatkowe szczególne wymagania bezpieczeństwa i metody badań

– PN-EN 957-5:2011 Stacjonarny sprzęt treningowy – Część 5: Rowery treningowe stacjonarne i sprzęt treningowy dla górnych partii ciała z użyciem korb, dodatkowe, szczególne wymagania bezpieczeństwa i metody badań

– PN-EN 957-7:2002 Stacjonarny sprzęt treningowy – Część 7: Trenażery wioślarskie, dodatkowe szczególne wymagania bezpieczeństwa i metody badań

– PN-EN 957-8:2002 Stacjonarny sprzęt treningowy – Część 8: Pedałowe symulatory chodu, symulatory wchodzenia na schody i pedałowe symulatory wspinania się – Dodatkowe szczególne wymagania bezpieczeństwa i metody badań

– PN-EN 957-9:2005 Stacjonarny sprzęt treningowy – Część 9: Trenażery eliptyczne, dodatkowe szczególne wymagania bezpieczeństwa i metody badań

– PN-EN 957-10:2006 Stacjonarny sprzęt treningowy – Część 10: Rowery treningowe ze stałym kołem lub bez wolnego biegu, dodatkowe szczególne wymagania bezpieczeństwa i metody badań

Sprzęt klasy H jest przeznaczony do użytku domowego. Oprócz klasy H stacjonarnego sprzętu treningowego do użytkowania w domu, wyróżnia się dwie inne klasy, które dotyczą użytkowania profesjonalnego lub komercyjnego: klasę S (studio) – sprzęt jest przeznaczony do użytku w pomieszczeniach treningowych takich organizacji, jak stowarzyszenia sportowe, hotele, kluby, ośrodki rehabilitacji i studia treningowe, do których dostęp i nadzór są ustalane przez właściciela (osobę odpowiedzialną prawnie) oraz klasę I – użytkowaną przez osoby ze specjalnymi potrzebami (np. wzrokowymi, słuchowymi, fizycznymi lub z upośledzeniem umysłowym). Sprzęt ten ponadto powinien odpowiadać wymaganiom klasy S.

W celu utrzymania wymagań bezpieczeństwa oraz właściwego działania, sprzęt treningowy powinien być przez użytkownika systematyczne konserwowany i okresowo poddawany przeglądom. Czynności te w przypadku siłowni profesjonalnych służą ograniczeniu odpowiedzialności w sytuacji wypadku.

Temat dotyczący sprzętu wykorzystywanego na siłowni należy rozpatrywać wieloaspektowo. Odrębnie należy tutaj patrzeć na kwestie producenta, dystrybutora sprzętu ich odpowiedzialności, a odrębnie na zagadnienia związane z wykorzystywaniem sprzętu o różnych klasach użytkowania przez np. właściciela siłowni w kontekście np. zapewnienia bezpieczeństwa i higieny pracy.

Zawsze istnieje możliwość skorzystania z usług podmiotów (tego rodzaju podmioty działają na podstawie przepisów Ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku), które prowadzą certyfikację urządzeń fitness w oparciu o normę PN-EN 16630:2015-06 oraz PN-EN ISO 20957-1:2014-02 i serię norm PN-EN 957, które są przeznaczone dla siłowni stacjonarnych. Takie działania służą poprawie bezpieczeństwa, ale także wpływają na renomę danego podmiotu, podnoszą jego prestiż.

Natomiast zdarza się, że certyfikat jest często wymagany przez zamawiających na przetargach w przypadku siłowni zewnętrznych, ze względu na występowanie fitnessów w bliskim sąsiedztwie placów zabaw (Art. 5 ust. 1 i 2 Prawa Budowlanego, nakłada na zarządców siłowni plenerowych obowiązek zapewnienia bezpieczeństwa użytkowania) lub tez przepisy prawa powszechnego nakładają na niektóre podmioty obowiązek zakupu sprzętu z certyfikatami, np. w Rozporządzeniu Ministra Edukacji i Sportu z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny w publicznych i niepublicznych szkołach i placówkach przepisy nakładają na użytkownika w §9 u.3 wymaganie, aby: „Szkoły i placówki nabywały wyposażenie posiadające odpowiednie atesty lub certyfikaty”. Co istotne, trzeba zwracać uwagę na datę ważności certyfikatu oraz dokładną identyfikację wyrobów.

Autorem tekstu jest Tomasz Dauermann, ekspert z wieloletnim doświadczeniem w zakresie prawa sportowego. Specjalizuje się w doradztwie prawnym, managemencie sportowym oraz lobbingu.

Treści do rubryki PRAWO W KLUBIE dostarcza prawosportowe.pl współpracujące z Kancelarią Radcy Prawnego Tomasza Dauermana.

Ilustracja: Andre Mcenroe/ Pixabay

Artykuł Jakie certyfikaty powinien mieć sprzęt do treningu? pochodzi z serwisu Fitness Biznes - Portal B2B branży fitness.

Rozwiązanie Mały ZUS to zmiana od dawana wyczekiwana przez małych przedsiębiorców. Dzięki niej już od nowego roku najmniejsze firmy będą mogły uiszczać niższe, adekwatne do osiąganych przychodów składki na ubezpieczenie społeczne, a nie – jak do tej pory – w wysokości ponad 1200 zł miesięcznie.

Od wielu lat mikroprzedsiębiorcy zwracali uwagę na to, że wysokość obciążeń z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne nie była skorelowana z ich możliwościami finansowymi. Stała podstawa wymiaru składek, niezależna od wysokości przychodów, była barierą w rozwoju małych firm oraz negatywnie wpływała na ich przeżywalność. To właśnie w momencie pojawienia się obowiązku opłacania pełnej wysokości składek ZUS, nawet 10 tys. przedsiębiorców rocznie decyduje się na zakończenie prowadzenia działalności gospodarczej. Mały ZUS ma pomóc małym firmom nie tylko przeżyć, ale także się rozwinąć i wejść na wyższy poziom.

Mały ZUS, obok „ulgi na start” i preferencyjnej stawki ZUS przez pierwsze dwa lata działalności gospodarczej, to kolejny element wsparcia dla najmniejszych przedsiębiorców w obszarze zobowiązań związanych z ubezpieczeniem społecznym. Tym sposobem przedsiębiorcy będą mogli pewniej przejść przez trudne dla rozwoju firmy etapy – powiedziała minister przedsiębiorczości i technologii Jadwiga Emilewicz.

Dla kogo Mały ZUS?

To rozwiązanie dla najmniejszych przedsiębiorców, których roczne przychody z prowadzonej działalności gospodarczej nie przekraczają 30-krotności minimalnego wynagrodzenia za pracę (w 2018 r. jest to 63 tys. zł).

Według szacunków MPiT z nowych przepisów skorzysta blisko 200 tys. najmniejszych przedsiębiorców, co przyniesie im prawie 5,4 mld zł oszczędności na przestrzeni 10 lat.
Co więcej, należy spodziewać się, że liczba beneficjentów tego rozwiązania będzie wyższa, ponieważ, oprócz niemal 200 tys. uprawnionych, wiele osób zalegalizuje prowadzoną przez siebie działalność. Liczymy bowiem na to, że nowe przepisy przyczynią się również do ograniczenia szarej strefy.

Jak skorzystać z Małego ZUS-u

Przedsiębiorcy chcący opłacać niższe składki od 2019 r., mają czas do 8 stycznia, na zawiadomienie ZUS-u o zmianie tytułu ubezpieczenia. Nowe kody ubezpieczeń (05 90, 05 92) zawarte są w rozporządzeniu Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej.

Następnie należy poinformować ZUS o przychodzie z prowadzonej działalności gospodarczej za poprzedni rok oraz o najniższej podstawie wymiaru składek. Powyższe informacje należy zawrzeć w imiennym raporcie miesięcznym (ZUS RCA) albo w deklaracji rozliczeniowej (ZUS DRA), jeżeli przedsiębiorca płaci składki wyłącznie za siebie.

W przypadku opłacania składek tylko za siebie, przedsiębiorca powinien jednorazowo złożyć deklarację za styczeń danego roku do 10. dnia następnego miesiąca. Następnie do końca roku nie musi składać deklaracji. Obowiązek złożenia kolejnej deklaracji będzie się aktualizował w lutym kolejnego roku. W przypadku opłacania składek również za pracowników, imienne raporty miesięczne należy składać do 15. dnia następnego miesiąca.

UWAGA! „Mały ZUS” pozwala na obniżenie podstawy wymiaru składek tylko w przypadku ubezpieczeń społecznych (tj. emerytalnego, rentowego, chorobowego i wypadkowego). Składkę na ubezpieczenie zdrowotne należy płacić w pełnej wysokości.

ZUS będzie mógł weryfikować poprawność przekazanych danych i zobowiązać przedsiębiorcę do dostarczenia w ciągu 14 dni dokumentów potwierdzających wysokość rocznego przychodu za poprzedni rok kalendarzowy. W przypadku niewywiązania się z powyższego obowiązku, ZUS ustali podstawę wymiaru składek w wysokości 60% prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego.

Wyłączenia

Co ważne, zmiany nie będą dotyczyć przedsiębiorców, którzy rozliczają się w formie karty podatkowej i korzystają ze zwolnienia od podatku VAT. Powyższe uniemożliwia bowiem ZUS-owi pozyskiwanie danych do weryfikacji poprawności ustalenia najniższej podstawy wymiaru składek. Z kolei wprowadzenie wymogu prowadzenia min. 60 dni działalności gospodarczej w roku poprzednim ma wyeliminować nadużycia w postaci celowego zakładania albo wznawiania działalności na koniec roku kalendarzowego. Natomiast zawieszenie działalności gospodarczej lub jej rozpoczęcie w trakcie trwania danego roku kalendarzowego będzie skutkowało proporcjonalnym zmniejszeniem rocznego limitu przychodów uprawniającego do skorzystania z wprowadzonej zmiany. Zaś brak możliwości wykonywania działalności na rzecz byłego pracodawcy ma zapobiec tzw. „wypychaniu” na samozatrudnienie. Z zaproponowanego rozwiązania zostały wyłączone również osoby korzystające z 24-miesięcznych preferencyjnych składek, ponieważ będzie ono dla nich zawsze mniej korzystne.

Źródło: PAP/ komunikat MPiT/ strona internetowa ZUS

Artykuł Mały ZUS dla małych firm pochodzi z serwisu Fitness Biznes - Portal B2B branży fitness.